ทำไมทุกสถานที่คือจุดหมาย: การเดินบนจอเล็ก

ปัญหาของการนับ

ที่โต๊ะ การเดินตัวเดินง่ายมาก ใช้นิ้วนับ เปลี่ยนใจ นับใหม่ ไม่มีใครว่า

บนมือถือ ทำแบบเดียวกันมักหมายถึงการแตะช่องเล็ก ๆ ทีละช่องบนกระดานที่ซูมไว้ ขณะที่ตัวจับเวลาเดินไปเรื่อย ๆ นิ้วโป้งลื่นนิดเดียวก็ไปโผล่อีกทางเดิน การเดินกลายเป็นส่วนที่ยากที่สุดของเกม ทั้งที่เกมนี้ไม่ใช่เกมเรื่องการเดิน

ในเกมสืบสวน การตัดสินใจที่น่าสนใจคือจะไปไหนและจะถามอะไร ทางระหว่างนั้นเป็นแค่ขั้นตอน เราจึงยกขั้นตอนให้เกมทำ

ทำงานอย่างไร

1. ทอยลูกเต๋า ลูกเต๋าสองลูก ผลรวมคือระยะที่เดินได้
2. ช่องที่ไปถึงได้สว่างขึ้นทั้งหมด เห็นในพริบตาว่าทอยครั้งนี้ไปได้ไกลแค่ไหน
3. แตะสถานที่ไหนก็ได้ ใกล้หรือไกล ทุกสถานที่บนกระดานเป็นจุดหมาย ไปไม่ถึงในตานี้ก็ไม่เป็นไร
4. ดูเส้นทาง เกมวาดเส้นทางที่สั้นที่สุดและทำเครื่องหมายช่องที่จะหยุด
5. ยืนยัน เดินตามเส้นทางตามแต้มที่ทอยได้ ถึงประตูเมื่อไรก็เข้า ไม่ต้องทอยได้พอดี

กติกาข้างในเหมือนเดิม เดินได้ไม่เกินแต้มที่ทอย และเดินทแยงไม่ได้ หน้าจอแค่คำนวณแทนคุณ

ทำไมสถานที่ไกล ๆ ก็เป็นจุดหมาย

ถ้าให้แตะได้แค่สถานที่ที่ไปถึงในการทอยครั้งนี้ หน้าจอจะดูเรียบร้อย แต่การตัดสินใจจริง ๆ อย่างหนึ่งจะหายไป คือการมุ่งหน้าไปสถานที่ที่อยู่อีกสองตาข้างหน้า

ดังนั้นถ้าแตะห้องครัวที่อยู่ไกล เกมจะพาคุณเข้าใกล้ตามแต้มที่ทอย ตาหน้าก็แตะอีกครั้ง การคิดเส้นทางข้ามหลายตายังเป็นงานของคุณ สิ่งที่หายไปมีแค่การนับ

สิ่งที่เราเก็บไว้

เราเก็บลูกเต๋าไว้ ถ้าไม่มีลูกเต๋า ใครก็ไปไหนก็ได้ทุกเมื่อ กระดานก็หมดความหมาย ลูกเต๋าสร้างการแข่งขัน ความหงุดหงิดตอนสถานที่ที่ต้องการอยู่ห่างแปดช่องแต่ทอยได้สาม ก็เป็นส่วนหนึ่งของเกม

เรื่องเล็กที่สำคัญ

• ซูมและจัดกึ่งกลาง ใช้สองนิ้วซูมได้ และปุ่มเดียวจัดกระดานให้ตัวเดินของคุณอยู่ตรงกลาง
• เส้นทางแสดงค้างไว้จนกว่าจะยืนยัน คุณจึงเทียบกับกระดานได้ก่อนตัดสินใจ

เบื้องหลังการออกแบบเพิ่มเติม: เล่น NoHonor บนมือถือ